آخرین اخبار:
آخرین به روزرسانی: ۱۳ آذر

نقش شلوارهای تنگ، در بروز چسبندگی رحم در خانم ها

۶ شهریور ۱۳۹۵ مرضیه شکری
نقش شلوارهای تنگ، در بروز چسبندگی رحم در خانم ها

چسبندگی رحم یکی از بیماری های شایع میان خانم هاست. در واقع خانم ها باید نسبت به بیماری های خاص خودشان خیلی حساسیت به خرج بدهند و مرتب با پزشک مشورت کنند و چکاپ شوند.

علل و درمان چسبندگی رحم

رحم به‌ عنوان یکی از اجزای مهم دستگاه تناسلی زنانه که تخمدان‌ ها را در بر گرفته، نقش مهمی در باروری زنان ایفا می‌کند و کوچک‌ ترین نقصانی در این اندام، احتمال ناباروری را برای آنها به ‌بار می‌آورد. ایجاد هر گونه آسیب، زخم یا عفونتی در داخل دیواره رحم می‌تواند بهانه‌ ای برای آغاز چسبندگی رحمی باشد. به عبارتی، چسبندگی رحم به موقعیتی اطلاق می‌شود که در بافت دیواره پوششی رحم زخم‌هایی ایجاد می‌شود.

علائم این حالت روی حفره رحمی تاثیر گذاشته و معاینات دقیق پزشکی لازم است تا هرچه سریع ‌تر پزشکان بتوانند بیماری را تشخیص داده و اقدامات درمانی را آغاز کنند. از شایع ‌ترین علائم چسبندگی رحمی می‌توان به ناباروری، نامنظمی سیکل ماهیانه مانند کاهش خونریزی‌ ها یا قطع ناگهانی سیکل‌ های قاعدگی، درد دوره‌ ای در ناحیه لگن و سقط ‌های مکرر جنین اشاره کرد.

عوارض چسبندگی رحم

ناباروری شایع ‌ترین پیامد چسبندگی رحم به شمار می‌رود و به عبارتی، ۴۳ درصد از زنان مبتلا به چسبندگی ‌های رحمی از ناباروری رنج می‌برند. بی‌نظمی‌ های قاعدگی نیز بین زنانی که با این بیماری دست و پنجه نرم می‌کنند، به وفور مشاهده می‌شود.

در این میان آمارها نشان می‌دهد که نیمی از زنان مبتلا به چسبندگی رحم دچار ناباروری می‌شوند و شمار زیادی هم هرگز دچار بی‌نظمی ‌های قاعدگی نمی‌شوند. شواهد حاکی از آن است که حدود ۹۰درصد از موارد چسبندگی رحم از عوارض سقط جنین به‌ شمار می‌رود ولی عفونت ‌هایی مانند «سل دستگاه تناسلی» که در آمریکا شیوع بسیاری دارد، در بروز چسبندگی ‌های رحمی نقش دارد.

از شایع ‌ترین عوارضی که چسبندگی رحم به دنبال دارد، می‌توان به ناباروری و کاهش قدرت باروری زنان اشاره کرد. ولی پزشکان معتقدند که مبتلایان به انواع چسبندگی های خفیف تا متوسط رحم پس از درمان بین ۷۰ تا ۸۰ درصد قادر به بارداری هستند. در مقابل، مبتلایانی که دارای چسبندگی ‌های شدید هستند تنها ۲۰ تا ۴۰ درصد پس از درمان شانس بارداری دارند.

عوامل چسبندگی رحم

عمل جراحی تخمدان یکی از عوامل شایع بروز چسبندگی‌ های رحمی محسوب می‌شود. در واقع، در زنانی که از کیست ‌های تخمدان رنج می‌برند و به دلیل بزرگ یا متعدد بودن آنها مجبور به عمل می‌شوند، شیوع چسبندگی رحم بسیار بالاست.

«آندومتریوز» اختلال و بیماری ‌ای است که طی آن، بافت ‌هایی مشابه آندومتر در نقاط دیگری از بدن غیررحم تشکیل می‌شود. مبتلایان به این بیماری غالبا تحت عمل جراحی قرار می‌گیرند تا بافت ‌های اضافی برداشته شوند. این عارضه اغلب در نواحی لگن و شکم ایجاد می‌شود که با التهاب و چسبندگی ‌های بالای رحمی همراه است. بافت ‌های غیرعادی معمولا از طریق عمل جراحی خارج می‌شوند. روش جراحی «میومکتومی»، برداشتن بافت داخلی رحم اطلاق می‌شود که طی آن، تشکیل بافت ‌های چسبنده رحمی از عوارض این عمل جراحی به‌ شمار می‌رود.در نوعی دیگری از اعمال جراحی رحم، پزشک چسبندگی‌ های رحمی را برمی‌دارد. این اقدام، بهبود زخم ‌ها و نقاط چسبنده را تسریع کرده ولی از سوی دیگر، عاملی برای تشکیل مجدد چسبندگی ‌های رحمی محسوب می‌شود.

جراحی ترمیمی لوله‌ های فالوپ داخل رحم، روش حساسی است که پزشک از طریق آن اقدام به برداشتن چسبندگی ‌های موجود می‌کند. ولی متاسفانه همین عمل جراحی عاملی برای تشکیل چسبندگی‌ های جدید به‌شمار می‌رود. از سوی دیگر، چسبندگی رحمی معمولا در زنانی که به بیماری ‌های التهابی لگن و بیماری ‌های واگیردار جنسی مبتلا هستند بسیار شایع است. آسیب ‌هایی که در طول عمل‌ های جراحی به بافت رحم وارد می‌شود، اصلی‌ ترین عامل بروز چسبندگی‌ های رحمی به‌شمار می‌رود.

ایسکمی

جریان خون در طول عمل جراحی اغلب به دلیل برداشتن بافت ‌ها، مختل می‌شود به‌ طوری که احتمال تشکیل لخته‌ های خونی در چنین شرایطی افزایش می‌یابد. این حالت باعث بروز مشکلی موسوم به «ایسکمی» یا کاهش جریان خون بافتی می‌شود که درنهایت منجر به چسبندگی‌های بافت رحم می‌شود.

اجسام خارجی

برخی اجسام خارجی مانند بخیه، پرزهای ناشی از اسفنج یا پودر تالک به جا مانده از دستکش‌ های جراحی عواملی هستند که باعث بروز چسبندگی‌ های بافت رحم می‌شوند. در واقع، اجسام خارجی نوعی واکنش التهابی در بدن ایجاد می‌کنند که باعث تشکیل چسبندگی بین بافت ‌های دیواره رحم می‌شود.

روش‌‌ درمان چسبندگی رحم

پزشکان معمولا برای درمان چسبندگی رحم، عمل جراحی و برداشتن قسمت ‌های چسبیده شده به دیواره رحم را توصیه می‌کنند که به «هیستروسکوپی» معروف است. جراح پس از عمل، نوعی وسیله همانند سوند پلاستیکی را به‌طور موقت داخل رحم قرار می‌دهد که دیواره ‌های رحم را به‌ منظور جلوگیری از چسبندگی مجدد، از هم جدا نگه می‌دارد.

علاوه ‌بر این، درمان‌ های هورمونی که با تجویز استروژن و پروژسترون صورت می‌گیرد و نیز داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی نیز از گزینه‌های پیشنهادی پزشکان در مواجهه با مبتلایان به چسبندگی‌ های رحمی به‌شمار می‌رود که غالبا پس از عمل جراحی و جهت کاهش خطر عود بیماری مورد استفاده قرار می‌گیرد.

پزشکان معمولا از روش سونوگرافی ترنس واژینال به‌منظور شناسایی و مشاهده ضخامت لایه ‌های چسبنده داخل رحم استفاده می‌کنند و از این طریق می‌توانند دید بهتری نسبت به منطقه‌ ای که باید مورد عمل جراحی قرار گیرد، پیدا کنند. از سوی دیگر، پزشک ممکن است از بافت داخل آندومتر (لایه پوششی داخلی رحم) نمونه ‌برداری کند تا طبیعی یا غیرطبیعی بودن بافت داخل رحم را مورد بررسی قرار دهد.

استروژن خوراکی که معمولا پزشک بعد از عمل جراحی برای بیمار تجویز می‌کند، علاوه‌ بر تقویت رشد پوشش داخلی رحم، از رشد مجدد بافت زخم در داخل رحم جلوگیری می‌کند. گاهی پزشک ممکن است ۷ تا ۱۴ روز پس از انجام نخستین عمل جراحی، عمل دیگری را توصیه کند تا مانده ‌های احتمالی چسبندگی رحمی را نیز خارج کنند. طی این جراحی، پزشک از ابزار کوچک و انعطاف ‌پذیری به نام «هیستروسکوپ» برای شناسایی بافت‌ های چسبنده‌ ای استفاده می‌کند که مجدد تشکیل شده‌اند و در واقع به کمک این ابزار، این بافت‌ها را از بین می‌برد.

این فرآیند جراحی در فواصل ۷ تا ۱۴ روزه از هم مجدد صورت می‌گیرد تا زمانی که دیگر بافت چسبنده ‌ای داخل رحم مشاهده نشود.

پیشگیری چسبندگی رحم

در بروز چسبندگی ‌های رحمی عوامل متعددی دخیل اند ولی به‌طور کلی، زنان با رعایت برخی موارد می‌توانند تا حد زیادی مانع از بروز چنین مشکلی شوند. برخی عادات و سبک زندگی‌ های امروزی به‌ گونه‌ ای است که افراد را در معرض ابتلا به انواع بیماری‌ ها قرار می‌دهد. پوشیدن شلوارهای تنگی که غالبا فاق‌ های کوتاهی دارند در سال‌های اخیر مد شده به حدی که به سختی می‌توان شلواری مناسب برای خرید پیدا کرد.

متخصصان معتقدند که پوشیدن شلوارهای تنگ و فاق کوتاه از عمده دلایل بروز چسبندگی ‌های رحمی در زنان و دختران جوان به‌ شمار می‌رود. در واقع، این شلوارها به دلیل تنگ بودن، مسیر گردش هوا را مسدود کرده و در ناحیه تناسلی رطوبت ایجاد می‌شود که علاوه‌ بر بالا رفتن خطر بروز عفونت ‌های قارچی در ناحیه تناسلی و نیز عفونت ‌های میکروبی در ناحیه مقعد و گسترش آنها، احتمال چسبندگی رحم به دلیل فشار ایجاد شده روی این نقطه بسیار شایع است. همچنین حفظ بهداشت در زنان از دیگر مواردی است که می‌تواند به کاهش خطر چسبندگی‌های رحم کمک کند./سلامتی

کانال اخبار آشپزباشی
دسته بندی ها: اخبار

نظری ارسال نشده است ، اولین نفر باشید.

پاسخ دهید

توجه: نظراتی که حاوی مطالب توهین آمیز است منتشر نخواهد شد

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلد های اجباری با *مشخص شده است. *

*
*

اپلیکیشن آشپزباشی

اپلیکیشن آشپزباشی را برروی تلفن های هوشمند خود داشته باشید!