آخرین اخبار:
آخرین به روزرسانی: ۱ مرداد

تأثیر رژیم پرفیبر بر عفونت های گوارشی

۵ دی ۱۳۹۵ ۶:۰۰ بعد از ظهر سرآشپز
تأثیر رژیم پرفیبر بر عفونت های گوارشی

شاید شبیه داستان فیلم‌های علمی تخیلی دهه‌ی پنجاه باشد: باکتری‌های طبیعی و مفید شروع به خوردن میزبانشان می‌کنند، چرا که آن چه را که می‌خواهند، نمی‌گیرند.
اما تحقیق جدیدی نشان داد که این اتفاق زمانی می افتد که به میکروب‌های داخل سیستم گوارشی فیبر طبیعی که به عنوان غذا به آن وابسته‌اند، نمی‌رسد.
وقتی گرسنه‌اند، شروع به خوردن پوشش مخاطی روده می‌کنند و تا جایی می‌رسند که باکتری‌های خطرناک و مهاجم می‌توانند به دیواره‌ی روده بیمار حمله کنند.
در مقاله‌ی جدیدی در مجله‌ی Cell، یک تیم بین‌المللی از محققین، تاثیر کمبود فیبر را بر روده‌ی موش‌های مخصوصی که پرورش داده بودند، نشان دادند. این موش‌ها بدون هیچ میکروبی در روده‌ شان  به دنیا آمدند و پرورش یافتند. سپس، پیوندی از ۱۴ باکتری که به طور طبیعی در روده‌ی انسان رشد می‌کنند، بر روی آن‌ها انجام شد. دانشمندان، نشانه‌های ژنتیکی تک تک آن‌ها را می‌دانستند که این مهم را ممکن می‌کرد تا فعالیت آن‌ها را در طول زمان پیگیری کنند.
از این یافته‌ها نه تنها می‌توان به نقش فیبر در یک رژیم معمولی پی‌برد بلکه حتی می‌توان استفاده‌ای از فیبر ایجاد کرد تا از آن برای درمان اثرات بیماری‌های مجاری گوارشی استفاده کرد.
پروفسور اریک مارتنز، استادیار میکروبیولوژی در دانشکده‌ی پزشکی دانشگاه میشیگان که با همکاری پروفسور ماهش دسای این مطالعه را پیش بردند: آن چه ما از مطالعه‌ی رابطه‌ی بین فیبر، میکروب‌های روده و سیستم سد روده می‌آموزیم، آن است که اگر به آن‌ها غذا ندهید، می‌توانند شما را بخورند.
با استفاده از امکانات مخصوص و تکنیک‌های ژنتیکی پیشرفته، محققین قادر بودند تا تشخیص دهند که کدام باکتری در شرایط مختلف حضور داشته و فعال بوده است. بر همین اساس، تاثیر رژیم‌هایی که مقدار فیبر متفاوتی داشتند را بررسی کردند – رژیم‌هایی که فیبر نداشتند نیز در این مطالعه بررسی شدند. همچنین موش‌ها را به رشته‌ای از باکتری‌ها مبتلا کردند که همان کاری را با روده‌ی آن‌ها انجام می‌داد که رشته‌های مشخصی از ای.کولی با روده‌ی انسان انجام می‌دهد – باعث عفونت‌هایی می‌شوند که منجر به تحریک، عفونت، اسهال و سایر موارد می‌شود.
نتیجه: در موش‌هایی که رژیمی داشتند که ۱۵ درصد آن را فیبرهای به دست آمده از غلات و گیاهانی که حداقل فرآوری بر روی آن‌ها انجام شده باشد لایه‌ی مخاطی روده ضخیم ماند، و عفونت نتوانست غلبه کند. اما وقتی محققین آن را حتی برای چند روز با یک رژیم بدون فیبر جایگزین کردند، بعضی از میکروب‌ها شروع به خوردن لایه‌ی مخاطی کردند.
همچنین رژیمی را که غنی از فیبرهای پریبیوتیک – که نوعی خالص شده از فیبرهای محلول هستند و مشابه آن در غذاهای فرآوری شده و مکمل‌های کنونی یافت می‌شود – باشند،  نیز امتحان کردند و باز هم همان فرسایشی مشاهده شد که در نبود فیبر ایجاد شده بود.
همچنین محققین مشاهده کردند که روز به روز، ترکیب میکروب‌ها، بنا بر تغذیه‌ی موش تغییر می‌کرد. بعضی گونه‌ها از میکروب ها در میکروبیوم پیوند زده شده، در شرایط کم فیبر رایج‌تر بودند – این یعنی که بیشتر تولید مثل کردند – و بعضی دیگر در شرایطی که فیبر زیادی وجود داشت.
و چهار رشته‌ی باکتری‌ها که بیشترین رشد را در شرایط کم فیبر و بدون فیبر داشتند، تنها باکتری‌هایی بودند که آنزیم‌هایی تولید می‌کنند که می‌توانند مولکول‌های بلند گلیکوپروتئین را که در لایه‌ی مخاطی می سازند، تجزیه کنند.
علاوه بر به دست آوردن اطلاعات باکتری‌ها بر اساس ژنتیک آن‌ها، محققین می‌ دانستند که باکتری‌ها، چه آنزیمی برای هضم فیبر می‌سازند. آن‌ها بیش از ۱۶۰۰ آنزیم مختلف را شناسایی کردند که توانایی تجزیه‌ی کربوهیدرات را داشتند – همانند پیچیدگی‌ای که در روده‌ی یک انسان عادی وجود دارد.
درست همانند ترکیب باکتری‌ها، ترکیب آنزیم‌ها بنا بر تغذیه‌ی موش ها تغییر کرد، حتی اگر کمبود فیبر به شکل موقت به وجود می‌آمد، تولید آنزیم‌ها تجزیه کننده‌ی مخاط افزایش می‌یافت.
تصاویر لایه‌ی مخاطی و سلول‌های غده‌ای ستونی دیواره‌ی روده‌ی بزرگ که مدام مخاط ترشح می‌کنند، نشان داد که هر چه فیبر دریافتی موش‌ها کم شد، لایه‌ی مخاطی هم نازک‌تر شد. با این که در روده‌ی سالم، مخاط دائم تولید می‌شود و تجزیه می‌شود، اما تغییر در فعالیت باکتری‌ها در شرایطی که کمترین فیبر حضور دارد، به آن معنی است که سرعت خوردن بیشتر از سرعت تولید بوده است – مثل آن که  به هرس کردن درختان بپردازید و از جوانه زدن دوباره جلوگیری کنید و فرصت آن را به گیاه ندهید.
وقتی محققین، موش‌ها را به باکتری سیتروباکتر رودنتیوم – باکتری مشابه ای.کولی – مبتلا کردند، مشاهده کردند که رشد این باکتری‌های خطرناک در روده‌ی موش‌هایی که تغذیه‌ای بدون فیبر داشتند بیشتر بود. بسیاری از آن موش‌ها، علائم بیماری از خود نشان دادند و وزنشان کم شد.
وقتی دانشمندان به نمونه‌هایی که از بافت روده‌ی این موش‌ها گرفته بودند نگاه کردند، نه تنها لایه‌ی مخاطی نازک‌تر و حتی در بعضی قسمت‌ها کاملا خورده شده‌ای دیدند، بلکه حتی عفونت را در مناطق وسیعی مشاهده کردند. موش‌هایی که قبل از ابتلایشان نیز یک رژیم پرفیبر داشتند هم عفونت‌هایی داشتند اما در نواحی بسیار کوچکتری این اتفاق افتاد.
مارتن یادآور شد که علاوه بر امکاناتی که در اختیار داشتند، به این دلیل توانستند این تحقیق را انجام دهند که قادر بودند تا چینش دی‌ان‌ای و آر‌ان‌ای میکروب‌ها را در آزمایشگاه بسازند و اطلاعات به دست آمده از آن را محاسبه کنند.
مارتنز گفت: در حالی که این تحقیق بر روی موش‌ها انجام شد، اما نکته‌ای که انسان‌ها باید از آن برداشت کنند آن است که اهمیت هر آن چه که پزشکان و متخصصان تغذیه برای دهه‌ها است که به ما می‌گویند چند برابر می‌ شود: فیبر مورد نیاز بدنتان را از منابع مختلف طبیعی تامین کنید. تغذیه‌ی شما مستقیما بر میکروبیوتای شما تاثیر می‌گذارد و از آن جا می‌تواند بر لایه‌ی مخاطی روده‌ی شما تاثیر بگذارد و شما را مستعد به بیماری کند.

منبع: آشپزباشی ، ترجمه شده از Science daily

کانال اخبار آشپزباشی
دسته بندی ها: اخبار

نظری ارسال نشده است ، اولین نفر باشید.

پاسخ دهید

توجه: نظراتی که حاوی مطالب توهین آمیز است منتشر نخواهد شد

ایمیل شما نمایش داده نخواهد شد. فیلد های اجباری با *مشخص شده است. *

*
*

اپلیکیشن آشپزباشی

اپلیکیشن آشپزباشی را برروی تلفن های هوشمند خود داشته باشید!